ท้องฟ้า...สายลม...แสงแดด
นกน้อย..โผบิน...ล่องเวหา
ตะวัน...ยามเช้า...งามจับตา
สุขใดหนา...จะเทียบ...ชมตะวัน
ยามสาย...แสงแดด...เริ่มสาดส่อง
แสงสีทอง...ยามเช้า...สุขสดใส
เสียงหมู่นก...ร่ำร้อง...ก้องพงไพร
สุดชื่นใจ...ธรรมชาติ...อันรื่นรมย์
อีกน้ำตก...ไหลริน...ยิ่งสดใส
เห็นหมู่ปลา...แวกว่าย...ทวนกระแส
ช่างรื่นรมย์...สบายจิต...ดีนักแล
ธรรมชาติ...แท้แท้...แบบนี้เอง
จิตสงบ...มากชึ้น...เมื่อชมป่า
สุขอุรา...สุขกายา...ดีจังหนอ
ได้มาพัก...ให้คลายใจ...แค่นี้พอ
พรุ่งนี้หนอ...ก็ต้องกลับ...สู่สังคม
สังคมคน...อันนี้หนอ...ก็ดูแปลก
ต่างแก่งแย่ง...ชิงดี...แย่งชิงเด่น
ใส่หน้ากาก...เข้าหากัน...เรื่องจำเป็น
แต่ในจิต...เก็บซ่อนเร้น...ไม่เห็นกัน
นิยมได้...นิยมดี...กับวัตถุ
แต่กับจิต...เหนือวัตถุ...ไร้ขัดฝน
วัตถุดี...คนนิยม...คนชื่นชม
แต่ตัวตน...ที่แท้จริง...เป็นเช่นไร
ตัวฉันนั้น...ก็เห็นด้วย...กับวัตถุ
แต่ควรคู่...ขัดฝนจิต...ให้สดใส
มีเมตตา...มีน้ำจิต...และจริงใจ
โลกนี้ไซ้ร์...น่าอยู่...ชั่วนิรันดร์

บทเรียน Bittersweet

เมื่อความคาดหวังของเรานั้นพังทลาย
เมื่อความเสียใจเกิดจากการพบความจริง
ทั้งที่เราได้ทุ่มเททำจนหมดทุกสิ่ง
เมื่อใจที่ครั้งนึงนั้นเคยยังมีแรง
กลับดูเหือดแห้งจนไม่เหลืออะไร
เมื่อฟางเส้นสุดท้ายกำลังจะขาดหายไป

ในเวลานั้นเรากำลังจะได้พบ
บทเรียนสำคัญแค่ไหน รู้ไหม
บทเรียนนี้ไม่มีสอน
ต้องผ่านพ้นความทุกข์ร้อน เท่านั้นถึงเข้าใจได้
จะต้องเสียใจกี่ครั้งแต่ก็คุ้มเมื่อแลกกัน
เพราะว่าหาเรียนไม่ได้จากที่ไหน
บทเรียนที่ทำให้ใจของเรารับรู้
ว่าไม่มีอะไรคงอยู่เสมอไป
เป็นบทเรียนชีวิตที่แสนจะยิ่งใหญ่
เมื่อใจของเรานั้นยอมรับมัน

เมื่อความพยายามนั้นกลายเป็นสิ่งที่ผิด
เมื่อความตั้งใจไม่มีค่าอะไร
เหมือนทางที่เคยเดินมาตลอด คือทางที่เลือกพลาดไป

ในช่วงเวลานั้นเรากำลังจะได้พบ
บทเรียนสำคัญแค่ไหน รู้ไหม
บทเรียนนี้ไม่มีสอน
ต้องผ่านพ้นความทุกข์ร้อน เท่านั้นถึงเข้าใจได้
จะต้องเสียใจกี่ครั้งแต่ก็คุ้มเมื่อเทียบกัน
เพราะว่าหาเรียนไม่ได้จากที่ไหน
บทเรียนที่ทำให้ใจของเรารับรู้
ว่าไม่มีอะไรคงอยู่เสมอไป
เป็นบทเรียนชีวิตที่แสนจะยิ่งใหญ่
เมื่อใจของเรานั้นยอมรับมัน

บทเรียนที่ทำให้ใจของเรารับรู้
ว่าไม่มีอะไรคงอยู่เสมอไป
เป็นบทเรียนชีวิตที่แสนจะยิ่งใหญ่
เมื่อใจของเรานั้นยอมรับมัน
ความผิดหวังจึงจะเปลี่ยนเป็นพลังได้
เมื่อใจของเรานั้นยอมรับมัน

******************************
************** **************
************* *************
************ ************
*********** ***********
********** 1 **********
*********** ***********
************ ************
************* *************
************** **************
******************************

มีคนเคยบอกฉันว่า...

การแพ้จริง ๆ นั้นคือการที่เราล้มลงและไม่ลุกขึ้นสู้..

หลายคนเมื่อถึงจุดหักเหของชีวิต...พวกเขาไม่สามารถต้านทานมันอยู่...

จนทำให้ตัวเองต้องบาดเจ็บ...และคนรอบข้างก็พลอยเจ็บ...

บางครั้ง....มันทำร้ายเราถึงขั้นที่เราไม่เหลืออะไรเลย..

ไม่มีแม้แต่จะมีกำลังอยู่ต่อบนโลกใบนี้..

แต่อย่าลืม ว่า...ทุกอย่างมันย่อมมีทางออกของมันเอง...

มีคนเคยบอกว่า...เมื่อเราถึงทางตัน...

ลองมองหาดี ๆ มันจะมีเส้นหนึ่งเส้น...ช่องทางหนึ่งช่องทาง...ให้ เราออกได้เสมอ...


เมื่อคุณล้ม...อย่าไปคิดว่าเราจะต้องล้มตลอด...

พยายามลุกขึ้นสู้...ถ้าไม่มีแรงลุกขึ้น...

ลองมองหาแรงใจ จากคนรอบข้างมาเป็นแรงผลักดัน...

และอย่าคิดว่าคุณ...ไม่เหลือใคร...

ไม่เคยมีใครที่คิดดีทำดีและจะไม่เหลือใคร...ไม่เหลือเพื่อน...

ทุก ๆ คนคอยที่จะอ้าแขนรับคุณ...

เพียงแต่คุณจะเอื้อมมือไปให้เขาพยุงคุณลุกหรือไม่...

สู้ ต่อไป...ถึงแม้ว่าวันหนึ่งเราจะล้มลงจนไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นสู้!...

วันนี้...เป็นกอหญ้า
วันหน้า...เป็นกอไผ่
หากมี...ความตั้งใจ
จะเป็นต้นไทรที่แข็งแรง
*-*

http://th.synergyworldwide.com/SynergyCorp/Home.aspx