พักผ่อนกายา พักผ่อนสมอง พักผ่อนหัวใจ

เราสามคน...เพื่อนกันตลอดไป ราชิต..สิริน มิลา

ช่วงเวลาหนึ่ง เมื่อมีคนๆหนึ่งเข้ามาในชีวิต
ในฐานะเพื่อน ถึงจะเป็นแปลกๆอยู่บ้าง
เพราะความไม่เปิดเผยตัวเอง ทำเหมือนคนลึกลับ
แต่การเข้ามาของเค้า ได้ทำให้รู้อะไรหลายๆอย่างในชีวิต
ในโลกใบนี้ เหตุผล ความรู้สึก แม้แต่ ความหลอกลวง
ความสูญเสีย สิ่งที่เคยคิดว่า..เราจะยึดมั่นและมั่นคงตลอดไป
โดยเฉพาะ ...คำว่าเพื่อน...
การเข้ามาของเค้า...ทำให้เราเสียเพื่อนไป
เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะหัวเราะเยาะเราข้างหลัง ต่อหน้าพูดเราอีกอย่าง ลับหลังไปทำอีกอย่าง ....
เสียพี่สาว..ที่น่ารักคนนึงไป (พี่นุ่น) เพราะการช่วยปกปิดเรื่องเค้าตั้งแต่แรก เพราะคิดว่าการที่เค้าไว้ใจเล่าให้เราฟัง
เราไม่ควรไปเล่าต่อ....
เสียคำพูด...เพราะเวลามีคนมาถามว่าคนๆนั้นคือใครเป็นใคร
เราก็ตอบไปตามที่เค้าบอกไว้...สุดท้ายคือ...
คำต่อว่า ...ที่ว่าทำไมเป็นคนแบบนี้ ทำไมต้องโกหกกันด้วย
ไม่บอกตั้งแต่แรก...และอีกหลายคน
...................เสียมิตรภาพระหว่างกันยังไม่เท่ากับโดนได้ชื่อว่า..เป็นคนโกหก
กว่าจะทำใจรับเรื่องนี้ได้ ก็หลายวัน...ชื่อเสียกู้คืนมาไม่ได้ในตอนนี้ แต่เชื่อว่าทุกอย่างแก้ไขได้ ไม่คิดว่า การเล่นสนุกๆของ คน3คน คนที่ชอบแปลงร่างเป็นคนนู้นคนนี้ จะทำเราเสียได้ขนาดนี้ ............
ตอนนี้คงคิดได้ว่า มันคือ บทเรียน ...ที่ผ่านมาอีกบท
...เพราะพี่ชาย...ทั้งสองคนบอกว่า...
อย่าไปสนใจเลยกะคนประเภทนั้น คิดสียว่าครั้งนึง...
เค้าคือลม ที่พัดมาให้เราเย็น ให้เราสบายใจ แต่ในลมที่พัดมา
มันมีฝุ่น ที่พัดเอาเศษทราย กระเด็นเข้าตาเรา ทำให้เราเคืองตา ..ล้างน้ำออก มันก็หาย....
มีคนดีๆอีกมากมาย ที่รักเรา อยู่ข้างเรา อย่าสนใจกับคนแค่ไม่กี่คน .....

แม้จะเสียดายเวลา เสียดายความรู้สึก แต่ทุกอย่างในโลกนี้
เราต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ เวลาที่เสียไปกับคนเหล่านั้น
ก็คือการเรียนรู้ บทเรียน อีกบทหนึ่ง ในวิชาประสบการชีวิต
...ก็เท่านั้นเอง....

เมืองพระยารัษฎา
ชาวประชาใจกว้าง
หมูย่างรสเลิศ
ถิ่นกำเนิดยางพารา
เด่นสง่าดอกศรีตรัง
ปะการังใต้ทะเล
เสน่ห์หาดทรายงาม
น้ำตกสวยตระการตา
..............





บอกกับตัวเองอยู่เสมอ


ว่าสักวันต้องลืม



ลืม...ลืม


สุดท้าย ...ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป


ก็ไม่เคยลืม...แค่เห็นรูป

ความทรงจำเก่าๆ ก็กลับคืนมา


เหมือนหนังเก่า เอามาเล่นใหม่


แต่คนเล่นอีกคน...อยู่หนแห่งใด..




เพราะความรู้สึกที่มีค่า...ความรัก
มันคือการให้...และเสีย สละ
คือความหวังดี...ความห่วงใย
แต่ไม่ใช่การครอบครอง

แม้ นาทีนี้ เรายังไม่ได้ครองใจเค้า
นั่นแปลว่าเรายังรักเค้า อยู่
จงรู้ไว้ว่ามันเป็นความ รักอันงดงาม
จงรู้ไว้ว่าเค้ายังได้รับความรักจากเราเสมอ
และจงรู้ไว้ว่า มันไม่แปลก...ที่จะรักใครข้างเดียว

มันไม่ใช่ เรื่องแปลก ที่เราจะรักใครข้างเดียว
เพียงแค่เราได้เห็นหน้าเค้า...ก็ สุขใจ
พอเค้าไม่หันมามอง...เราก็ใจหาย
พอเห็นเค้ายิ้ม...เราก็อิ่ม ใจ
พอเห็นเค้าลำบาก...เราก็ร้อนรน

แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ ไหน
เค้าก็ยังไม่เคยหันมาสน...
แต่เราก็ไม่เคยหยุดรักเค้าสัก ที

ความคิดถึง เศร้า . . . แต่หวาน งดงาม . . . แต่ทุกข์
และเมื่อฉันได้คิดถึงเธอ ขอให้ความคิดถึงของฉัน จงเดินทางไปให้ถึงเธอ
ให้เธอได้รับรู้ถึง ความเศร้าที่แสนหวาน . . . ความงดงามที่เจือรอยทุกข์
และเมื่อนั้น . . .
เธออาจจะมองเห็นฉันได้แย้มยิ้ม อยู่ในหยาดน้ำตา ก็เป็นได้

ความรัก . . . คือ อาวุธชนิดหนึ่ง
ที่เราหยิบมันมาเเล้วค่อย ๆ กรีดใจของตัวเอง อย่างช้าๆ
สุดท้าย . . .ก็มีแต่เราเท่านั้นที่จะเจ็บปวด แค่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
ความคิดถึง . . . ได้พาให้ฉันสัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา
ได้นำพาฉัน ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า และโดดเดี่ยว


นกน้อย บินออกจากกรง

เพื่ออยากล่องลอยสู่โลกกว้าง

บินไปอย่างเดียวดาย ตามลำพัง

พบเจอ ..หลายสิ่งหลายอย่าง

ตรงใหนประทับใจ ก็อยุ่นานหน่อย

ตรงใหน ไม่ปลอดภัย ก็บินออกมา

โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก บินไปจนหมดแรง

ก็ไม่มีวันสิ้นสุด ...หากหัวใจ ยังไม่พร้อมจะพัก

เรี่ยวแรงยังมี ที่จะบินต่อ แต่..ตอนนี้หัวใจมันล้า

..อยากบิน กลับเข้ากรง...