แปลกใจตัวเองที่มีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาอีกจนได้
แค่เห้นเค้า หัวใจก็เต้นแรง ....แค่รู้ว่าเค้าห่วงใย
แม้จะเป้นแค่ตัวอักษรที่พิมผ่านตามา แต่กลับทำให้ใจเต้นแรง
นานแค่ใหนแล้วที่ฉันลืมความรู้สึกแบบนี้ไป
ฉันกำลังรุ้สึกดีกับคนๆนี้อย่างนั้นหรือ คนที่ฉันไม่เคยถูกชะตา
เกลียดขี้หน้า และไม่ชอบในสิ่งที่เค้าทำ  แต่เชื่อมั้ยว่าสิ่งที่เค้าทำ ทำให้ฉันได้มองย้อนไปหาตัวเอง ว่าครั้งนึงฉันเองก็เคยมีความจำเป็นที่ต้องทำแบบเค้า คนเรามีเหตุผลและความจำเป็น
ด้วยกันทั้งน้าน คนที่ฉันเกลียดขี้หน้าตั้งแต่ไม่เคยเห้นหน้าแค่รับฟังเรื่องราวของเค้า ก็รู้สึกเกลียดเข้าแล้ว กลับเป็นคนๆเดียวที่รับรู้ความอ่อนแอของฉัน เป็นคนๆเดียวที่ฉันบอกความลับต่างๆให้เค้ารุ้  เป็นคนเดียวที่ฉันรุ้สึกไว้ใจ  ข้อความทุกข้อความที่ได้รับ
ฉันเอาจดลงไปในสมุดบันทึก เพื่อเก้บไว้จดจำเรื่องราวของเค้า
ถามตัวเองว่ารู้สึกยังไง.....วันนี้ฉันบอกเค้าไปแล้ว
ว่าฉันชอบเค้า  ไม่คิดขอฟังคำตอบ แค่ได้บอกว่ารุ้สึกยังไง
กับเค้าก็พอ  ถึงแม้คนที่ฉันบอก  จะเป็นอีกภาพนึงที่เป็นแค่ตัวแทนของเค้า  อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันพุดออกมาได้เต็มปาก
ตลกสิ้นดี....คนที่ฉันเกลียดขี้หน้า กลับเป็นคนที่เข้ามาเปลี่ยน
ความรู้สึกบางอย่างในใจ  เค้าทำให้ฉัน กล้าที่จะรอคอยบางอย่าง  อย่างมีความหวัง พรุ่งนี้ ฉันจะตื่นมา เพื่อรอดูเค้า
ในทุกๆวัน เรื่อยไป พรุ่งนี้ฉันหวังว่า เราคงได้พบกัน.....